Najprościej rozgrywkę porównać  do Fire Emblem.  Zbieramy (zagarniamy, zastraszamy, wymuszamy) armię różnego rodzaju demonów i postaci które, albo samoistnie do nas dołączają, albo uprzednio stosujemy na nich  narzędzia perswazji. Mamy dwie ścieżki rozwoju fabuły które wiążą się z naszym postępowaniem. Możemy być albo źli albo demoniczni. Różnica polega na tym że abo robimy sobie sprzymierzeńców i podbijamy świat wraz z kompanami, abo zmuszamy wszystkich do posłuszeństwa , zabijamy , składamy w ofierze i tym podobne miłe rzeczy. Gra powinna spełnić przynajmniej częściowe żądze co poniektórych do podboju.

Do podboju czeka 255 pięter podziemi. Brzmi imponująco i trochę długo. Spokojnie podczas jednej misji tych pięter będziemy podbijać po kilkanaście. Początkowo w naszym imperium znajduje się nasz chowaniec, ale w chwili gdy zdobędziemy przedmiot to pojmowania poległych przeciwników nasza armia zacznie rosnąć lawinowo. A rozszerzyć armie trzeba ponieważ każda z jednostek ma inne zdolności specjalne. Od znajdowania ukrytych pomieszczeń i otwierania drzwi, do zwykłego latania( pozwala omijać pułapki na ziemi) , każda zdolność do czegoś się przyda. Każdą jednostkę można odpowiednio wyposażyć w zdobyte na przeciwnikach przedmioty, które to z kolei jesteśmy w stanie ulepszać. Jako potężny Demon uczymy się nowych czarów które wykorzystujemy w walce. Ulepszanie przedmiotów odbywa się poprzez przeznaczanie na nie many którą albo zdobywany po ukończonej walce( po przeliczeniu zdobytego terytorium) albo poprzez rytuały  w których poświęcamy złapanych przeciwników.

Największą wadą gry jest element losowości. Co mam tutaj namyśli? Nasza postać zdobywa kolejny poziom — jak przydzielane są statystyki? Losowo. Raz dostajemy +1 do many a innym razem +4 do siły +8 zręczności i tym podobne. Levelowanie sprowadza się do kombinacji save-level– jeśli słabe statystyki to load.  Całe szczęście walka już nie jest tak niepotrzebnie udziwniona i mamy kontrole na to jakie obrażenia zadajemy przeciwnikowi.

Sama gra podzielona jest na tury w których najpierw my a następnie przeciwnik poruszamy naszymi jednostkami. Każde wejście na nowe niezajęte przez przeciwnika pomieszczenie to zwiększenie posiadania naszego terytorium. Ma to o tyle znaczenie ponieważ zarówno wystawianie nowych jednostek jak i użycie potężnych czarów możemy wykonać tylko na przejętym terytorium.

Fabuła podzielona jest na rozdziały w których pokonujemy kolejnych bohaterów którzy nas uwięzili( a raczej nasze ciało).  W każdym z tych rozdziałów mamy do pokonania kilka misji których zakończenie powoduje posunięcie fabuły do przodu i przejście do nowego rozdziału. W zależności jakie wybory zostaną przez nas dokonane misje mogą być albo łatwe i przyjemne albo stanowić poważne wyzwanie nawet dla doświadczonych graczy.

Jak przystało na gry eushully rozgrywka jest bardzo wciągająca. Mamy dużo możliwości aby ukończyć misje w inny sposób niż narzucony, a  wybory których dokonujemy zmieniają dostępne nam jednostki i przebieg kolejnych misji. Podczas zabawy na nudę nie powinniśmy narzekać. Liczne rozmowy między postaciami umilą nam co nudniejsze fragmenty.

Na dokładkę, jak w każdej grze eushully mamy całkowicie nowe opcje aby przejść grę znów po jej ukończeniu. Nowe postacie do przyłączenia , nowe przedmioty, nowe podziemia i ukryci potężni przeciwnicy czekają na naszą armię .  Aby gracz nie czół się zdenerwowany( nie musiał od początku nabijać leveli), twórcy umożliwili rozpoczęcie nowej gry  z osiągnięciami zdobytymi w poprzedniej rozgrywce.

Grafika jest ładna. Nie jest to jakieś niesamowite 3d które bardziej przeszkadza niż pomaga, ale śliczne 2D. Postacie są ładnie animowane, mapy w których przyjdzie nam walczyć szczegółowe i wzbogacone o drobne, uatrakcyjniające estetyczny odbiór elementy. Ponieważ jest to hentai scenki przerywnikowi są graficznie “ciekawe”. Przypuszczam że winić można za to bardzo dobry projekt postaci oraz demonów autorstwa YAKURI i Hatozuki Tumiki . Jedyny problem jaki mnie raził i przeszkadzał związany jest z tym ze nasza Lili( czyli najpotężniejszym demonem w naszej armii) która zaczyna jako loli i dopiero jej późniejsze formy są atrakcyjne.

Muzyka umilająca kolejne spędzone nad grą godziny jest bardzo dobrze dopasowana. Nie nudzi się, a co poniektóre utwory potrafią się zapętlić w głowie i krążyć wybijając swój rytm. Najbardziej zapadającym utworem jest z pewnością przewodni czyli 悠久のcadenza.

Głosy postaci są odpowiednie ( jak chyba w każdej grze którą tworzą Japończycy) i natychmiast można poznać kto jaki posiada charakter.

Polecić czy nie? Zdecydowanie polecić! Gra o tak rozwiniętym systemie nie zdarza się często a że rozgrywka przyjemna to chyba niema nawet o czym mówić. Gra ma o u mnie dużą rekomendacje.

Podziemia podzielone są na piętra na których znajduje się kilka pomieszczeń. W owych pomieszczeniach znajdują się albo przeciwnicy albo, skrzynki z fantami, abo jedno i drugie naraz. Dla naszego rozeznania rozkład pomieszczeń oraz przeciwników jest od razu widoczny i niema żadnych niemiłych niespodzianek.

Początkowo raz, a później odpowiednio więcej, mamy możliwość odnowienia swojego życia o kryształy. Kryształy owe zdobywamy po pokonaniu przeciwników, ukończeniu piętra oraz ze znalezionych i przywłaszczonych skrzynek.

Walka to ciekawe połączenie gry RPG ( bo liczą się nasze statystyki oraz posiadane bronie) i zasad pokera, ponieważ wynik starcia zależy od tego jak ułożymy karty, aby zadać przeciwnikowi odpowiednio duże straty w zdrowiu. Walczymy do upadłego, czyli do momentu gdy albo my albo przeciwnik zostaniemy bez monet reprezentujących tutaj stan naszego zdrowia. Odpowiednio układając karty jesteśmy w stanie zadać potężne straty przeciwnikowi o czym warto pamiętać podczas “mrożącej krew” walki.Opis statystyk naszej postaci, to nic innego jak  obrażenia jakie dane ataki ( czyli ułożenia kart) są w stanie zadać potworą.

Grafika i muzyka są na dosyć przeciętnym poziomie( choć grafiki potworków i nasza są przyjemne), ale gra stawia bardziej na swoja oryginalność i przyjemność w układaniu kart.

Polecić czy nie oto jest pytanie? Ciężko na nie odpowiedzieć gdyż jeśli jesteś zatwardziałym graczem RPG to i tak nie masz co w niej szukać, za to przypuszczam że gracze którzy z grami RPG nie maja do czynienia, a szukają szybkiej i przyjemnej gry która jest o “czymś innym” powinni się nią zainteresować.

Pierwsze co trzeba wiedzieć o grze to to że do tworzenia naszej armii wykorzystuje naszą muzykę którą mamy aktualnie na iPhonie. Dokładnie przejawia się to tym że w specjalnym budynku o nazwie Hip-o-Drome możemy wybrać dowolny utwór w naszym posiadaniu, a po chwili mam stworzonego wojownika, maga lub którąś z innych klas. Jednostka takowa ma losowo dobierane statystyki i na ich podstawie przyznawana jest odpowiednia klasa postaci ( D, C i tak aż do SS). Postacie reprezentowane są poprzez ślicznie narysowane duże karty co wbrew pozorom nie jest bez znaczenia. To właśnie dzięki ich wielkości, nawigacja gdy mamy duży oddział nie sprawia większych problemów.

Gra zaczyna się w momencie gdy dwoje braci ucieka przed dwoma wielkimi robotami. Full House i Number 42( bo tak brzmią imiona robotów) za cel upatrzyli sobie młodszego z braci gdyż posiada “jakąś wielką siłę”. W chwili gdy w ich ręce dostaje się upragniony cel zjawia się przechodzący w pobliżu Soul Master. Co prawda pokonuje przeciwników ale tym udaje się z porwanym bratem uciec. Akcja przenosi się o 5 lat naprzód, a my jako Ziggy ( starszy brat) i młody Soul Master będziemy próbowali dowiedzieć się co się stało z naszym bratem a przy okazji uwolnimy ludzi od tyrani maszyn.

W trakcie podróży poza naszymi “Muzycznymi żołnierzami”  przyłączą się inne postacie. Na ich rozwój w przeciwieństwie do naszych jednostek , nie mamy wpływu, a ich parametry zwiększają się według ustalonych fabularnie zdarzeń. postacie te pełnia o tyle ważną rolę że nasze zwykłe jednostki mogą być wystawione tylko określoną ilość razy. Oczywiście są specjalne przedmiotu umożliwiające przywrócenie straconych punktów przy wystawianiu postaci, co się przydaje gdyż odpowiednio długo trenowana jednostka jest znacznie przydatniejsza w walce.

Podczas walki mam dosyć standardowe akcje, takie jak ruch, atak czy użycie przedmiotów leczących. Nasze postacie mają również możliwość zrobienia ataków łączonych które odpowiednio zadają robotom większe obrażenia. Na planszy mogą znajdować się odpowiednie przełączniki/skrzynki które po aktywowaniu dają nam bonusy, bądź jeśli zrobi to wróg obniżają naszą siłę.

Grafika którą będzie nam dane zobaczyć prezentuje zróżnicowany poziom. Grafiki przedstawiające postacie, tła czy karty postaci są naprawdę cudowne i jakby wyjęte z pięknie ilustrowanych artbooków. Widać w nich olbrzymią dbałość do drobiazgów. Kolory zastosowane są żywe i dają nam duże wyobrażenie o charakterze danej postaci. Grafika tła jest stylowa, utrzymana w klimacie gry. Nacechowana jest silnym kontrastem pomiędzy akcentami muzycznymi a zrujnowanym post-apokaliptycznym światem. Niestety w tym oceanie zachwytów przechodzę do opisu pola walki. Co w nim jest nie tak, zapytacie? Otóż póki kamera jest oddalona wszystko wydaje się ładne i całkiem w normie. Problem w tym ze z tak położoną kamerą nie da się grać ponieważ trafienie w poszczególne jednostki jest niezmiernie utrudnione. Jedyną możliwością aby dało się przyjemnie grać jest przybliżenie danego wycinka walki co skutkuje niemiłym wzrostem wielkości pikseli na ekranie. Rozumiem że gra oryginalnie była projektowana na poprzednią generacje iPhodów, a tam sterowane odbywało się przez “kółeczko” przez co  nie było potrzeby powiększania obrazu jednak czy nie dało się przepuścić te grafiki wcześniej przez jakiś filtr? Przypuszczam, że efekt byłby dużo lepszy niż ta rozmazana  pikselowa zupa.

Jak oceniam muzykę? Przecież po twórcach niejednego świetnego jrpg’a należało by się spodziewać jakiś przynajmniej wpadających w ucho, a nawet i w pamięć utworów. Tutaj jest niestety przeciętnie, muzyka jest i może tyle tylko napiszę bo nic więcej nie da się tutaj wymyślić. Oj, po członie “Song” w tytule można było oczekiwać znacznie lepszych rzeczy a i jakiś wokal by się przydał.

To co mnie rozśmieszyło a raczej chyba zdenerwowało ( pewnie jedno i drugie po troszku) to brak jakichkolwiek mówionych( jakoś się przeboleje), oraz odgłosy rodem z SNES’a. Odgłosy chodzenia, zamachu mieczem czy upadku to chyba w FFVI słyszałem. Ktoś tu chyba ciął po kosztach.

To czemu zainteresowałem się tym tytułem, ktoś może spytać. Po pierwsze to Square-Enix, więc spodziewałem się po nich  dużo, szkoda że nawet w dzisiejszej normie się nie mieszczą. Po drugie to na iPhon’a póki co mało jest gier z gatunku tRPG, a jeszcze mniej z jakąś interesującą fabułą.  Koniec końców grę muszę jednak polecić ze względu na interesujący system tworzenia armii i nawet ciekawą, acz przewidywalną historie.

Zeregoto jest pierwszą książką napisaną przez Nisioisin, najbardziej wyróżnionego pisarza w Japonii. Od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w historie dzięki genialnym wprost dialogom. Wszystkie wydarzenia przedstawione są z perspektywy Ii-chana, przez co mamy możliwość wcielenia się w bezpośredniego uczestnika wydarzeń na wyspie.

Tylko połowa książki to próba rozwiązania morderstwa, resztę wypełnia opis charakterystyki głównego bohatera przez innych . Mamy mnóstwo dialogów i jeszcze więcej docinek skierowanych w kierunku naszego bohatera. To dzięki dialogom z postaciami znajdującymi się na wyspie będzie nam dane poznać kto tak naprawdę zabił.

Akcja rozpoczyna się trzeciego dnia , w którym poznajemy poszczególne postacie, a kończy się na dniu piątym. Oczywiście niczym w porządnych powieściach mamy również epilog który całkowicie odwraca nasze spojrzenie na to co tak naprawdę wydarzyło się na położonej na oceanie samotnej wyspie.

Gdy otrzymałem książkę do ręki stwierdziłem że jest dosyć cienka. Przekonanie to trwało dopóki nie otworzyłem i nie sprawdziłem wnętrza . Wydawca niestety nie postarał się i wszystko jest drukowane na słabej jakości papierze przez co ponad 300 stronicowe Zaregoto wydaje się krótsze niż większość innych podobnych opowiadań.

Mimo słabej jakości wydania, “Zaregoto Volume 1: The Kubikiri Cycle” polecam każdemu kto szuka pasjonującej książki a nie tylko zwykłego zapychacza.

Cosmosphery w akcji.
Wyciekł również opening na którym widać Tyrie.

Na oficjalnej stronie też troszkę zmian. Dodano profil Jacka i Krushe oraz nową tapetę.

Swoją drogą walka jest w czasie rzeczywistym. Jak gra wyjdzie trzeba będzie przetestować w praktyce to rozwiązanie. Do tego możemy sterować każdym z drużyny osobno — miło.

Dokładnie tak jak powiedziałeś. Ta planeta umiera. Czy ty jesteś tym który to robi? Oczywiście to głupie pytanie.

Dodali również schemat relacji miedzy postaciami w grze.

Nowy film pokazujący walkę z udziałem Saki.

Od 18 ( czyli wczoraj ) do przemiery na tej stronie będą ukazywały się uaktualnienia i informacje o grze.

Utwory które spodobały mi się po fragmentach to :

• EXEC_COSMOFLIPS/.
• EXEC_ViiBaCi_MjiiRa/.
• EXEC_CUTYPUMP/.
• EXEC_EP=NOVA/.
• METHOD_HYMMELI./
• EXEC_Z/.
• EXEC_FLIP_FUSIONSPHERE/.
• EXEC REBIRTHIA=PROTOCOL/.

Zanurz się w erę Sengoku jakiej nigdy nie znałeś.

Tytułem wstępu

Sengoku Rance to siódma gra z serii Rance. Wydana w roku 2006, błyskawicznie stała się jedna z najlepiej sprzedających się pozycji.

Historia
Gra dzieje się w JAPAN, parodii Japonii z ery Sengoku. Dom Ody stracił większość terytorium przez ciągłe wewnętrzne walki. Rance i jego niewolnica Shil , pomagają Rodzinie Oda rozwiązać problemy. Aktualny przywódca, Oda Nobunaga decyduje się odstąpić od władzy i przekazać ją Rance, rozpoczynając tym czynem zmiany w JAPAN które nastąpią. W międzyczasie pradawne zło budzi się i rozpoczyna niecne knowania aby zniszczyć JAPAN i jego mieszkańców.
o ile główny wątek nie jest zbyt oryginalny ( pradawne zło budzi się i ma zamiar wszystko zniszczyć, bohater powstrzymuje je), to już wykonanie i zakończenie jest fantastyczne bez tradycyjnego — ” i żyli długo i szczęśliwie”.
Dodatkowo każdy z unikalnych generałów( opartych na historycznych postaciach), których możemy przyłączyć ma swą unikalna historię. Zdarzenia te są dobrze napisane i dają dużą satysfakcję z ich odkrycia.

Rozgrywka
Tu właśnie gra zaczyna naprawdę błyszczeć. Sengoku Rance ma swój własny sposób rozgrywki który ciężko sklasyfikować. Chyba najbliżej mu do gatunku strategi RPG.
Każdej tury dostajemy kilka “wachlarzy“symbolizujących ilość akcji, które możemy wykonać w danej fazie. Czynności takie jak, umocnienie pozycji, rekrutacja generałów, eksplorowanie podziemi albo walka z innym Domem kosztują jeden taki “wachlarz” . Dodatkowo każdy z generałów ma osobne statystyki które mówią jakie są jego umiejętności w walce , szpiegostwie , czy dyplomacji.
Mamy oczywiście też walki z innymi Domami. Walki toczą się na osobnych planszach gdzie naprzeciw siebie staje do 6 wojowników z naszej strony i do 6 ze strony przeciwnika. Każdy z kapitanów ma swoją osobna klasę która posiada znane tylko sobie umiejętności. Przykładowo włócznicy mają zdolność pozwalającą bronić innych postaci i przyjmować za nich obrażenia. Ninja mogą natomiast jednym atakiem zlikwidować wrogiego generała nieważne jak będzie silny jego oddział.
Prawidłowy dobór i wykorzystanie umiejętności każdej z klas może znacznie ułatwić pokonanie wrogich armii.
Przy każdej walce mamy limit określony przez liczbę tur. Gdy liczba ta zejdzie do zera wygranym pozostaje ten kto ma większą przewagę na danym obszarze. Przewaga owa zwiększa się za każdym razem gdy nasze oddziały zadają obrażenia, a maleje gdy owe obrażenia my przyjmujemy. Istnieją również zdolności specjalne które mogą nam albo przeciwnikowi tę przewagę zwiększać na samym początku walki. Dzięki temu systemowi możliwe jest wygranie walki abo przez anihilacje przeciwnika, albo przechylenie kontroli terytorium na naszą strona – zwykle zależy od obu.
System walki wydaje się prosty , ale pod tą niepozorną otoczka kryje się naprawdę potężne narzędzie jeśli chodzi o układanie strategi względem przeciwnika.

Natrafimy też na innego rodzaju walki. Wyglądają w sumie tak samo jak bitwy , z tym że teraz walczą sami kapitanowie, a ich siła jest na bazie ich poziomu. Walki owe dzieją się gdy zechcemy zwiedzać podziemia. Zwiedzanie owe jest częściowo ubogie i sprowadza się do serii kolejno następujących po sobie walki z coraz to silniejszymi siłami przeciwników. Cel tych podziemi to zdobycie pereł za które można kupić specjalne przedmioty dla naszego mięsa armatniego.
Aspekt RPG to rozwój naszych postaci. Gra używa systemu „powiązań”. Za każdym razem gdy walczysz razem z którymś ze swoich kapitanów, używasz specjalnych przedmiotów bądź rozmawiasz z nimi, podnosisz ich poziom relacji. Gdy osiągnie określony poziom, masz możliwość dania im nowych zdolności abo zobaczyć scenkę przerywnikową powiązana z dana postacią.
Każdy z kapitanów ma zdolność wspomagającą, główny atak, dodatkowy atak i zdolność pasywną. Pomimo tej samej klasy różni kapitanowie mogą różnic się w posiadanych zdolnościach. Dzięki temu mamy dużą swobodę w tworzeniu naszych ulubionych armii.
Czuj się jednak ostrzeżony! Gra nie należy do prostych pomimo tego że system wydaje się łatwy. Bądź przygotowany na liczne przegrana, a nawet rozpoczęcie gry od początku zanim nauczysz się nim posługiwać. Na szczęście, o ile gra jest trudna dla początkujących, to gracz który już się z nią zaznajomi będzie potrafił wyjść z każdej, nawet najcięższej sytuacji.

Grafika/Muzyka

Grafika podczas rozgrywki jest wysokiej jakości – cieszy oczy i jest atrakcyjna. Postacie są bardzo zmyślnie zaprojektowani i raczej nie spotkamy tutaj „nudnych charakterów”. Postacie podczas walki wyglądają w porządku, lecz niestety tu, czy tam brakuje im kliku klatek animacji.
Muzyka jest w porządku choć brakuje jej różnorodności, przez co po jakimś czasie może się nudzić. Nie ma tutaj jakiś szczególnie interesujących i godnych pamiętania na przyszłość kawałków.
Teraz smutna wiadomość – żadna z występujących postaci nie posiada głosu. Choć z drugiej strony liczba zdarzeń które jest w grze jest tak duża że było by ciężko nagrać tyle głosów.

Ostatnie słowo
Kupić. Gra jest tak świetna i tak wciągająca że szkoda że takimi grami nie interesują się rodzimi wydawcy. Rozgrywka starcza na długo – podstawowy scenariusz na około 20–30 godzin. Dodatkowy atutem będzie na pewno to że gra został przetłumaczona na język angielski.